Over mijzelf

Al jong wist ik dat ik later met kinderen wilde werken. Maar hoe? Ik had geen idee. Na de Havo, ging ik Sociaal Pedagogische Hulpverlening studeren, ik deed veel vrijwilligerswerk met kinderen en ik danste veel.

Na mijn studie wilde ik geen vaste baan, ik wilde op avontuur en vertrok naar India. Daar speelde, danste en woonde ik met kinderen van de straat. Maar terug in Nederland vond ik Nederland zo saai! Ik moest iets studeren zodat ik snel terug kon naar het avontuurlijke leven in India, het werd HBO verpleegkunde. Maar dit was veel te praktisch.

Ik bleef dansen, maar wat ik nu qua werk met kinderen wilde doen, ik had geen idee. Ik ging in Nederland als groepsleider aan de slag, leuk! Maar het avontuur in India bleef het leukst. En ik vertrok weer naar India. Terug in Nederland was mijn geld op. Ik ging werken op een crèche in de pijp in Amsterdam. Ik dacht dat ik gillend gek zou worden tussen al die muren, maar ik vond het leuk; veel voorlezen, knutselen, gek doen en lekker buiten spelen. Daarnaast ging ik speltherapie studeren. Maar na anderhalf jaar moest ik stoppen en mocht pas na een jaar weer beginnen. In dat jaar moest ik proberen cognitiever te worden. Ik dacht na… Cognitiever? Maar dan moest ik iemand anders worden! En ik stopte met de opleiding.

Maar hoe dan wel? Ik wilde het weten! En het liefst nu. Maar ja, des te meer ik nadacht, des te minder ik wist. Daarom besloot ik, op 9 juni 2005, dat ik een jaar lang niet bezig mocht houden met de vraag: ‘Op welke manier wil ik iets toevoegen aan het leven van kinderen.’ En ik moest in Nederland blijven! Ik deed een ring om, die me aan deze belofte herinnerde. Op 10 juni 2010 werd ik moeder van onze eerste zoon. Precies een jaar later.

Daarnaast verraste mijzelf door een schrijfcursus te volgen bij Scriptplus in Amsterdam, want als kind vond ik lezen stom en zo saai. Maar ik werd hier zó blij van. Eindelijk kon ik een avontuurlijke wereld in mijn hoofd bouwen. En beschrijven wat ik allemaal zag en voelde in het leven van kinderen.

Ik heb, geloof ik, naast het moeder zijn, mijn roeping gevonden: Prentenboeken schrijven die kinderen onder hun hoofdkussen willen leggen.

Kirsten

 

     
Ver. 1.3