Dom

Ik weet zeker dat degene die het woord dyslectisch heeft bedacht, zelf niet dyslectisch is.

Want als dyslect zou je nooit zo’n moeilijk woord gebruiken.

Ik weet niet of ik dyslectisch ben, maar om hier achter te komen Google ik soms dit woord; Dislecties of dyslektisch of dislekties of dyslecties? Pfff, gelukkig helpt Google mij dan.

Dit was vroeger niet zo. Niemand hielp mij.

Ik weet het nog goed: In groep 8 had ik donderdagochtend dictee. Iedere woensdagmiddag nam ik stiekem het moeilijke woordenschriftje van school mee. Ik stond donderdag, weer stiekem, heel vroeg op. Ik las alle woorden 2 keer heel aandachtig door en gelukkig hadden we dan direct om 9 uur dictee. Zodat ik alle woorden nog voor me zag. En een week later moest ik weer helemaal opnieuw beginnen. Best dom eigenlijk hè. Nou zo voelde ik me wel!

Of engels op de middelbare school, wat een ramp! Je wilt niet weten hoeveel uren ik besteed heb aan het leren, stampen en opschrijven van al die stomme woordjes. Ik moest bijna al mijn vrije tijd erin stoppen en wat kreeg ik voor een cijfer, hoogstens een 4 of 5, als ik geluk had.

Ik heb nog steeds, 21 jaar later, nachtmerries dat ik een engels examen heb. Maar in mijn dromen ben ik altijd vergeten ervoor te leren en dus val ik alsnog door de mand en komen ze er achter dat ik heel dom ben.

Zou ik dyslectisch zijn? Jaren geleden heb ik mijzelf alsnog deze label gegeven. Vooral als een soort pleister voor alle onzekerheid die ik als kind en puber op school voelde. En die pleister is fijn!!

Ook heb ik mijzelf verrast met een cursus prentenboeken schrijven. Ik!? Die als kind zo’n ongelovelijke, ik bedoel ongelooflijke, hekel had aan lezen! Maar ik vind schrijven leuk!

Maar soms ben ik nog steeds bang dat ik door de mand val en dat mensen er achter komen, hoe ongelooflijk dom ik eigenlijk ben. Hahaha stiekem mijn grootste monster!

Heerlijk om die te verslaan!

Kirsten

     
Ver. 1.3